بایدها و نبایدهای دید و بازدید نوروزی

 

* از ارسال پیام تبریک کیلویی خودداری کنیم. ارسال پيام به همه قطعاً فقط باعث خوشحالی مخابرات می‌شود. اگر کسی برای‌مان عزیز است، جداگانه به او پیام بدهیم.
* بوسیدن در دید و بازدید، نشانه‌ي صمیمیت نیست. ممکن است ما دوست داشته باشیم کسی را ببوسیم اما آیا او هم دوست دارد؟ به زور، هم‌دیگر را نبوسیم!
* ادکلن ممکن است لباس ما را خوش‌بو کند اما حمام کنیم و البته یادمان نرود كه ادکلن، کار خمیردندان را نمی‌کند.
* در گپ و گفت‌ها نگوییم: «بی‌معرفت! یک سال گذشته، کجا بودی؟ چرا خبری نگرفتی؟... خودت کجا بودی بامعرفت؟». این‌قدر از هم گله نکنیم.
* «تو رو خدا آجیل بخور! چای بخور! تو رو به جان مادرت، میوه بخور!». این‌قدر به مهمان‌مان اصرار نکنیم. اگر کسی به خانه‌ي ما آمده، یعنی دوست ماست. این‌همه تعارف نکنیم. تعارف زیاد، نشانه‌ي ادب نیست. یعنی کسی بعداً نمی‌گوید: «دیدی ماشالا هزار ماشالا چه‌قدر تعارف‌مون کردند!».
* پسته‌ها را جدا نکنیم! قبول دارم خوشمزه‌تر هستند ولی بقیه‌ي آجیل‌ها هم گناه دارند و به آن‌ها برمی‌خورد!
* دست‌خالی نرویم عید دیدنی. قرار نیست کمپوت ببریم. یک شاخه گل، یک کتاب برای بچه‌ي میزبان ...
* فوری رمز وای‌فای میزبان را نخواهیم. مثل این می‌ماند که چیزی توی دندان‌مان گیر کرده باشد و به میزبان بگوییم: «قربون دستت، یه دقیقه مسواکت رو میدی من بزنم؟!».
* در وقت کوتاه دید و بازدید عيد، از تعریف‌کردن بیماری‌های‌تان، مرگ و میر و تصادفاتی که در جاده دیده‌ایم یا رد و بدل کردن اخبار تلخ فامیل، پرهیز کنیم؛ حتی شما دوست عزیز!
* در دید و بازدیدها، موفقیت‌های مالی‌مان را نگوییم. اگر حرفش پیش آمد یا میزبان پرسید، جواب بدهیم. این فخرفروشی‌ها خز شده!
* از بچه‌های‌مان نخواهیم جلوی مهمانان کله‌معلق بزنند، انار صد دانه یاقوت یا سوره و عددهای انگلیسی را از حفظ بخوانند. بچه‌ها اسباب‌بازی ما نیستند.
* در جمع، آرام حرف بزنیم. برای جلب توجه دیگران به سخنان گهربارمان، لازم نیست صدای‌مان را بلند کنیم.
* از هم قدردانی کنیم. اگر در سال گذشته، کسی برای‌مان کاری کرده، جایی مراقب‌مان بوده، به درد دل‌مان گوش داده؛ به او بگوییم سپاس‌گزارش هستیم و یادمان مانده است.
* تا فرصت زندگی هست، هم‌دیگر را دوست داشته باشیم. شاید این آخرین دیدار، گفتار و نوشتار باشد.

 

 


نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید